Home Is Were the Hatred Is

Esther Phillips foi unha cantante precoz. Chamábase en realidade Esther Mae Jones. Naceu en Galveston (Texas) en 1935, e con só catorce anos xa cantaba coa orquestra de Johnny Otis, figura de referencia do R'N'B da costa oeste nos anos posteriores á segunda guerra mundial. Naquela altura era coñecida como Little Esther. Double Crossin' Blues (Savoy, 1950) foi o primeiro dunha breve serie de éxitos nas listas negras. Os seus dúos co cantante Mel Walker constitúen un exemplo típico dese R'N'B elegante que tanto éxito tiña na época. Son os anos do Nat “King” Cole trio, ou de Charles Brown. Abundaba, especialmente en Los Angeles, ese tipo de aproximación ao blues sofisticada e cool, de carácter eminentemente urbano, afastada da carnalidade downhome que habitualmente asociamos coa música afroamericana.

Pero os éxitos non duraron o suficiente como para que Little Esther consolidase a súa carreira. No que respecta á súa vida privada, as cousas aínda eran peores. Litixios entre os seus pais pola súa custodia, litixios contra a discográfica Savoy por impago de royalties... Durante os cincuenta, Little Esther gravou ademais para Federal e Decca, sen sorte. Para finais da década, os problemas de drogas, que non a abandonarían para o resto da súa vida, eran xa evidentes.

En 1962, un comeback afortunado - xa como Esther Phillips - cunha versión de Release Me, unha canción country. Os sesenta trouxeron algúns éxitos moderados e intermitentes, e en 1972 fichou por Kudu Records. Kudu, especializado en soul-jazz, era o selo irmán de CTI. CTI, propiedade do produtor Creed Taylor, gozou dun grande suceso durante os anos setenta, grazas á súa aposta por un jazz comercial, orientado á fusión, o soul e o pop. Nomes como Stanley Turrentine, Freddie Hubbard, Deodato ou George Benson figuraron durante eses anos na nómina de CTI.

Esther Phillips debutou en Kudu Records co álbum From a Whisper to a Scream (1972). E abrindo ese álbum figuraba a que seguramente é o seu cume como intérprete, a versión do tema de Gil Scott-Heron, Home is Where the Hatred Is.

A escolla deste tema non é casual. Phillips era adicta á heroína desde finais dos cincuenta, polo que a canción de Scott-Heron, escrita desde o punto de vista dun adicto, parecía escrita para ela. Esther Phillips canta, pois, sobre unha experiencia que coñece de primeira man. A versión orixinal aparecía no segundo álbum de Gil Scott-Heron, Pieces of a Man (1971). Unha e outra transitan camiños similares, os do jazz-funk, pero mentres a de Scott-Heron basea o seu arranxo nos teclados e a guitarra eléctrica, Esther Phillips dispón para a súa dunha orquestra dirixida por Pee Wee Ellis, antigo saxo tenor da banda de James Brown.

Esther Phillips foi premiada cunha nominación para os grammy de 1973, na categoría de mellor interpretación vocal feminina de R'N'B. Perdeu ante Aretha Franklin, que estaba nominada por Young, Gifted and Black. A competencia era dura naqueles anos.

Esther Phillips gravou varios albumes máis para Kudu, e a mediados dos 70 aínda conseguiría outro éxito cunha versión en clave disco-soul de What a Diff'rence a Day Makes, un tema que, por certo, xa lle proporcionara á súa vez un grammy a Dinah Washington, en 1959.

Esther Phillips morreu en 1984, aos 49 anos.